Anti Mycoplasma Hominis Ab (IgG)
نام فارسی آزمایش: آنتی بادی ضد باکتری مایکوپلاسما هومینیس از کلاس IgG
نام اختصاری: Mycoplasma Hominis IgG
نام بخش:
Immunoassays-Infectious Diseases
نمونه مورد نیاز: خون وریدی
آزمایش های مکمل: IgM, PCR
چه زمانی انجام آزمایش Mycoplasma Hominis IgG توصیه می شود؟
□ تشخیص عفونت های مزمن یا سابقه عفونت با M. hominis.
□ بررسی علائم التهابی در دستگاه ادراری – تناسلی (التهاب لگن، عفونت پس از زایمان).
□ بررسی علت ناباروری یا عوارض بارداری (در برخی موارد، M. hominis با این مشکلات مرتبط می باشد).
آمادگی قبل از آزمایش:
نیازی به ناشتایی نمی باشد. لازم است در صورت مصرف دارو، با پزشک مشورت کرده و یا به کارشناس آزمایشگاه اطلاع داده شود.
روش انجام آزمایش:
□ روش الایزا (EIA).
□ کمی لومینسانس (CLIA).
دامنه مرجع:
□ نتیجه مثبت: مقادیر > 1/1.
□ نتیجه منفی: مقادیر > 9/0.
عوامل افزایش دهنده سطح Mycoplasma Hominis IgG کدامند؟
□ عفونت فعال یا مزمن: عفونت طولانیمدت یا مکرر با M. hominis باعث تحریک مداوم سیستم ایمنی و تولید IgG می شود.
□ ناقلین بدون علامت: برخی افراد ناقل باکتری هستند بدون وجود علامت بالینی، اما سیستم ایمنی IgG تولید میکند.
□ نقص سیستم ایمنی: در افراد مبتلا به نقص ایمنی (مبتلایان به HIV، مصرف کنندگان داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی).
□ فعالیت جنسی پرخطر: تماس جنسی محافظت نشده یا شرکای جنسی متعدد.
□ ابتلای همزمان با سایر عفونت ها: عفونت های همزمان با سایر عوامل بیماریزای قابل انتقال جنسی (کلامیدیا، گنوکوک).
□ مقاومت آنتی بیوتیکی: عفونت های مقاوم به درمان.
□ بارداری: افزایش خطر کلونیزاسیون با M. hominis به علت تغییرات هورمونی و سیستم ایمنی در بارداری.
عوامل کاهش دهنده سطح Mycoplasma Hominis IgG کدامند؟
□ سیستم ایمنی قوی: پاسخ ایمنی کارآمد ممکن است عفونت را بدون نیاز به درمان مهار کند.
□ عدم مواجهه مجدد: اجتناب از عوامل ایجاد کننده خطر (تماس جنسی محافظت شده).
□ بهبود خود به خودی عفونت: از بین رفتن باکتری توسط سیستم ایمنی بدون درمان.
□ برخی داروها: استفاده از کورتیکواستروئیدها یا داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی.
□ درمان موفقیت آمیز: مصرف آنتی بیوتیک های مؤثر مانند داکسی سایکلین یا آزیترومایسین.
عوامل ایجاد کننده تداخل در آزمایش Mycoplasma Hominis IgG چه هستند؟
1) عوامل ایجاد کننده نتایج مثبت کاذب:
□ کلونیزاسیون بدون وجود عفونت: وجود باکتری در بدن به صورت کلونیزه بدون ایجاد بیماری.
□ عفونت های قبلی: IgG ممکن است ماه ها یا سال ها پس از رفع عفونت باقی بماند، در حالی که عفونت فعال وجود ندارد.
□ واکنش متقاطع (Cross-reactivity): آنتی بادی های تولید شده علیه سایر گونه های مایکوپلاسما M. genitalium) یا (Ureaplasma، باکتری های مشابه (کلامیدیا)، بیماری های خودایمنی (لوپوس).
□ اختلالات آزمایشگاهی: آلودگی نمونه، استفاده از کیت های تاریخ گذشته، خوانش نادرست نتایج.
□ وجود فاکتور روماتوئید یا سایر پروتئین های التهابی.
2) عوامل ایجاد کننده نتایج منفی کاذب:
□ مصرف آنتی بیوتیک پیش از انجام آزمایش: درمان آنتی بیوتیکی ممکن است قبل از تشکیل IgG، باکتری را از بین ببرد و پاسخ ایمنی را مهار کند.
□ عفونت موضعی یا کم بار: اگر عفونت محدود به موضع خاصی (مجاری ادراری) باشد یا بار باکتریایی بسیار کم باشد.
□ پدیده پروزون (Prozone Effect): در موارد نادر، غلظت بسیار بالای آنتی بادی (IgG) باعث ایجاد تداخل در واکنش آنتیژن – آنتیبادی و نتیجه منفی کاذب میشود.
□ زمان بندی نامناسب آزمایش: در مراحل اولیه عفونت (قبل از تولید آنتی بادی).
□ تضعیف سیستم ایمنی: در افراد مبتلا به نقص سیستم ایمنی (HIV، شیمی درمانی).