نام آزمایش: Blood Glucose (2 hrs after Lunch) (قند خون 2 ساعته پس از خوردن غذا)
نام اختصاری: BS 2h after lunch
نام بخش: Blood Chemistry
نمونه مورد نیاز: خون وریدی
قند خون 2 ساعته پس از خوردن غذا:
دیابت بیماری مزمنی است که در آن بدن نمیتواند گلوکز را به درستی استفاده کند:
- کمبود انسولین (دیابت نوع ۱)
- مقاومت به انسولین (دیابت نوع ۲)
عوارض قند خون بالا:
- کوتاهمدت: تشنگی زیاد، تکرر ادرار، تاری دید
- بلندمدت: آسیب به عروق، نوروپاتی، رتینوپاتی، افزایش خطر سکته قلبی و مغزی، نارسایی کلیوی
این آزمایش میزان گلوکز خون را ۲ ساعت پس از وعده غذایی (معمولاً ناهار) اندازهگیری میکند و برای بررسی کنترل قند خون و تشخیص اختلالات متابولیک مانند پیشدیابت یا دیابت نوع ۲ استفاده میشود.
کاربردهای آزمایش
- تشخیص دیابت نوع ۲ و پیشدیابت: قند خون ۲ ساعت پس از غذا ≥۲۰۰ mg/dL یا ≥11.1 mmol/L → دیابت قطعی
- کنترل گلیسمیک در بیماران دیابتی: بررسی اثر داروها (انسولین، متفورمین، سولفونیل اورهها) و رژیم غذایی و فعالیت بدنی
- بررسی هایپرگلیسمی پس از غذا (Postprandial Hyperglycemia) و شناسایی دیابت پنهان
- غربالگری دیابت بارداری (GDM) با تست تحمل گلوکز خوراکی (OGTT)
- ارزیابی پاسخ بدن به کربوهیدراتها در افراد با مقاومت به انسولین (PCOS)
آمادگی قبل از آزمایش
- نیازی به ناشتا بودن نیست، مگر توصیه پزشک برای پایهگذاری مقایسه با قند ناشتا
- در صورت درخواست قند ناشتا همزمان، ۸–۱۲ ساعت قبل از انجام آزمایش از خوردن غذا خودداری شود (فقط آب)
روش انجام آزمایش
1) روش استاندارد (با وعده غذایی معمولی)
- مصرف وعده غذایی معمولی (۷۵–۱۰۰ گرم کربوهیدرات)
- ثبت زمان شروع غذا، نمونهگیری دقیقاً ۲ ساعت پس از شروع
- عدم مصرف خوراکی و فعالیت شدید در این فاصله
2) تست تحمل گلوکز خوراکی (OGTT)
- ناشتایی ۸–۱۲ ساعت قبل
- نمونه خون ناشتا گرفته میشود
- مصرف ۷۵ گرم گلوکز و نمونهگیری در ۱ و ۲ ساعت پس از مصرف
3) استفاده از گلوکومتر خانگی
- نمونه خون مویرگی ۲ ساعت پس از شروع غذا
- خواندن نتیجه روی نمایشگر
- عدم مصرف غذا یا نوشیدنی (به جز آب) و پرهیز از ورزش شدید قبل از نمونهگیری
- اطلاع به پزشک در صورت مصرف داروهای دیابت یا کورتون
روشهای آزمایشگاهی
- هگزوکیناز (Hexokinase)
- گلوکز اکسیداز (Glucose Oxidase)
- الکتروشیمیایی (گلوکومترهای آزمایشگاهی)
دامنه مرجع
- سطوح نرمال: <140 mg/dL یا <8.7 mmol/L
- محدوده خطر (پیشدیابت): 140–199 mg/dL یا 8.7–11 mmol/L
- افزایش سطح (دیابت): ≥200 mg/dL یا ≥11.1 mmol/L
عوامل افزایشدهنده سطح قند خون
- دیابت و پیشدیابت: کمبود یا مقاومت به انسولین
- اختلالات هورمونی: سندرم کوشینگ، آکرومگالی، فئوکروموسیتوما، هایپرتیروئیدیسم
- داروها: کورتونها، دیورتیکها، بتابلاکرها، برخی آنتیسایکوتیکها
- اختلالات فیزیولوژیک: استرس، جراحی یا تروما، پانکراتیت مزمن، هموکروماتوز، PCOS
عوامل کاهشدهنده سطح قند خون
- هایپوگلیسمی واکنشی
- بیماریهای خاص: نارسایی آدرنال، هیپوپیتوئیتاریسم
- داروها: انسولین، سولفونیل اورهها، سالیسیلاتها، الکل
- اختلالات متابولیک: بیماریهای کبدی پیشرفته، گرسنگی طولانی
عوامل ایجاد تداخل در آزمایش
نتایج مثبت کاذب:
- داروها: کورتونها، دیورتیکها
- اختلالات بدنی: استرس شدید، عفونتهای حاد، کمآبی
- مشکلات قبل از نمونهگیری: مصرف سیگار، فعالیت بدنی شدید
- اختلالات آزمایشگاهی: تأخیر در پردازش، استفاده از لوله بدون ضدانعقاد مناسب، همولیز، لیپمی شدید
نتایج منفی کاذب:
- مصرف ناکافی کربوهیدرات در وعده غذایی
- فعالیت بدنی شدید در طول ۲ ساعت انتظار
- مصرف الکل قبل از آزمایش
- مصرف داروهای کاهشدهنده قند خون یا سالیسیلاتها
- گاستروپارزی (تأخیر در تخلیه معده)
- هایپوگلیسمی واکنشی در برخی افراد
- مصرف بیش از حد ویتامین C
- بارداری: افزایش حساسیت به انسولین
- اختلالات آزمایشگاهی: نمونهگیری زودتر از ۲ ساعت، ذخیره نامناسب نمونه

